Skomentuj relację

Do latarni prowadzi szlak z tego samego parkingu co na wydmę Czołpińską. Trzeba tylko kawałek wrócić się i skręcić w prawo w leśną drogę  wg wskazówki na drewnianej tablicy - stąd jest, w zależności od tempa ok. 20-30 min.   Takie usytuowanie latarni morskich podoba mi się najbardziej - nie w mieście czy przy deptaku lecz z dala od cywilizacji. Przypomina w tym trochę Stilo, choć tam było ciekawiej. Tutaj jednak też idziemy przez ładny, dziko rosnący  las, z tym że droga jest płaska i prosta jak drut. Jedynie  końcowy odcinek to  podejście pod górę, a właściwie zarośniętą  wydmę, które można pokonać ubitą ścieżką lub  łagodnymi schodami. Tu trzeba uważać, bo nasz syn miał bolesne spotkanie z jednym  ze schodków. Po drodze mija się jedyne zabudowania bezludnego Czołpina - osadę latarników, ale wszystko jest  ogrodzone i zamknięte.
Latarnia to okrągła, ceglana wieża, bez dodatkowych budynków. Wygląda interesująco z  małymi okienkami oraz machikułami niczym  baszta zamkowa i przeszklonym szczytem ze źródłem światła. Nie jest wysoka i trochę daleko od morza, przez co widoki są niezłe, ale pod warunkiem posiadania lornetki. Widać wtedy w miarę dobrze  (poza Bałtykiem i lasami sosnowymi) także 3 jeziora i wydmę Czołpińską. Polecam przybyć ok. południa, bo przed godz. 16  zachodnia strona, patrząc pod słońce wyglądała szaro i  nie ciekawie. Niedługo  problemem staną się wysokie drzewa, które zbliżają się już wysokością do latarni.
Obiekt nie posiada żadnej infrastruktury turystycznej, jedyny bar jest na parkingu.